Waterworld

Nebrassum, Dargavia czy Moltuni to nazwy których niewielu już pamięta, bo te państwa setki lat temu skryły się pod oceanem. Pasterze mówią, że ludzi było kiedyś ogromnie dużo i cały świat do nich należał, a nie tylko powierzchnia mórz. Podbili oni świat i podzielili pomiędzy siebie skupiając się na dziwach których nawet sobie wyobrazić nie można.

Ale żeby to zrobić musieli wszelkich wrogów pokonać, co też uczynili choć niestety nie tak skutecznie jak by chcieli. Elfy wybić chcieli, ale część po kryjomu uciekła do oceanu i tam się ukryła, a po stuleciach się zemścili. Ci parszywi czciciele demonów otworzyli bramy do nieskończonego oceanu ich pana i zalali świat wodą która nie dość, że topiła wszystkich, nawet mieszkańców mórz, to jeszcze sama atakowała kogo tylko mogła. Ci co przetrwali tę klęskę, która najwięksi ludzcy herosi i wszystkie potężne istoty tego świata ostatecznie zatrzymały przez zabicie tego demona, nie mieli wyjścia jak przed nieustającymi falami uchronić się na wszystkim co pływać mogło.

Ale elfy nie przewidziały tego że ich czyn mający ocean martwą wodą zabić, obudził jego gniew i Matka Natura teraz po stronie ludzi stanęła. Do oczyszczenia morz z potworów, umarlaków, utopców i elfów powołała swych rycerzy i ci do śmierci walczyć będą o nią. Ludzkość zaś przetrwała dzięki Morskim Pasterzom, co dzięki jej łaskom swoim trzódkom przetrwać umożliwiają, wiecznie szkoląc kolejnych, tak aby kiedyś nas było dość aby znowu świat zaludnić.

Dary oceanu to nie tylko moc która spływa na jej wybrańców, ale też wszelkie rośliny i zwierzęta z których tworzymy nasze ubrania, sprzęty i tratwy. To co morze nam prądem i wiatrem przywiedzie darem od Niej jest i uszanować trzeba. Skarby morza zaś to nasze dziedzictwo i dzięki łasce Pasterzy odzyskiwać je będziemy, nieważne ile pokoleń to zajmie.

Ci co pływających lasów strzegą nie muszą być naszymi wrogami, ale ich roślinność by nam objawiona nie została gdybyśmy z niej skorzystać nie mieli. Rozmówić się z nimi zawsze można, ale nie można pozwolić aby uniemożliwili nam z darów morza skorzystać. Prawda jest jednak taka że ich śmierć światu nadziei ujmuje, bo to pod ich pieczą wodorostowe, a szczególnie drzewne, ogrody się rozwijają i bez nich nie mielibyśmy z czego tratw budować. A że wiele duchów natury im sprzyja to nie są to wrogowie których jakakolwiek trzódka pragnie.

Spotkanie innej tratwy to zawsze okazja do radości i wymiany krwi, wieści i darów morza. Ale wystrzegać się należy tych co wszelkich spotkanych ludzi jako dar morza traktują, bo każdy ma prawo do swej wolności i sprzeciwić się im należy. Niektórzy powiedzą ci uczciwie że pragną tego co masz i gotowi cię zabić lub pojmać aby to posiąść, ale najgorsi są ci co pod smocza bandera i przywództwem pływają – oni zabiorą całą tratwę twierdząc że dla twojego dobra to robią. Oby wiatry nigdy im przychylne nie były, bo jak śmią oni nad mądrość morza się wznosić w swej gadziej arogancji.

Prawda smutna jest to, że morze pełne różnych istot jest pomimo wszelkich starań Perłowych Rycerzy i istoty te tratwy atakują czasami. Dlatego wartę pod woda trzymać trzeba kiedy nurkujemy, a na pokładzie zawsze czuwać ktoś musi. Podobno nie wszystkie te istoty się oddały ciemności co światła nie zaznała, ale nie wierz im łatwo albo kościaną włócznię w plecach swych znajdziesz i cała twoja rodzina twój los podzieli.

Nasze życie zatem nie jest proste, ale za to uczciwe. Bogini dobrych wiatrów i nurtów pragnie tylko abyśmy godnie żyli na powierzchni jej mórz i cześć jej swoimi czynami oddawali, mnożąc się dzięki łaskom co na Pasterzy zsyła. Gdyby nie ona to nic byśmy nie mieli, ani światła w nocy, jedzenia innego niż ryby i wodorosty, choroby i plagi by nas dziesiątkowały, a szukanie skarbów pod falami niemożliwe by było. Jej rycerze zaś nie toczyliby wiecznej wojny ze złem które nas wiecznie zatopić chce, zaś burze i potwory byłyby naszą zgubą już dawno temu.

To co młodzieży, co jeszcze od swojego pasterza dowiedzieć byście się chcieli?