Wielki dąb

Kiedy jasne już było, że zniszczeń które wyrządzi Potop nie można będzie uniknąć, jeden mężczyzna stwierdził że jest to ostatni potrzebny dowód na porażkę cywilizacji istot śmiertelnych.

Jego imię zostało zapomniane przez świat, a on sam go już nigdy nie używa. Wiadome jest że był ostatnim żyjącym arcydruidem kiedy katastrofa była już nieunikniona. Zgorzkniały tym do czego doprowadzili śmiertelnicy zapragnął powrotu pierwotnej harmonii – niekończących się puszcz którymi opiekowały się duchy natury.

Kiedy świat tonął a natura na wszystkich kontynentach umierała, on zebrał w sobie jej brutalnie uwolnioną energię i obiecał odrodzenie. Przemienił się w największy w historii świata dąb który uczepiony szczytu góry był dostatecznie wysoki aby sięgnąć powierzchni nowego oceanu.

Pod jego gałęziami schroniły się nimfy, satyry i inne lądowe fey, choć w ciągu wieków zaadaptowały się one do wody i w większości opuściły jego sanktuarium. Choć pod jego opiekę pragnęło oddać się wielu ludzi, to szybko tego pożałowali – skończyli pozbawieni samoświadomości i sprowadzeni do poziomu bestii, tak jak według tego druida natura oryginalnie chciała.

Od czasu Potopu poświęcił się on „zalesianiu” świata – choć sam nigdy już nie opuści swojego miejsca, to dzięki swojej mocy hoduje on ogromne ilości wodorostów i tworzy z nich „ogrody” – wielkie kłęby unoszone prądami morskimi, czasami nawet zawierające odpowiednio przystosowane drzewa. Aby wypełnić swoje zadanie stworzył rzeszę świadomych roślin które maja się opiekować przywróconą przez niego fauną i florą. Wokół niego skupiła się też ogromna ilość zwierząt morskich i powstał niezwykły ekosystem.

Te inteligentne roślinne humanoidy nie są zwykle wrogo nastawione, chyba że ktoś chce zaszkodzić temu co im Wielki Dąb powierzył – roślinom, zezwierzęconym ludziom czy innemu zadaniu. Większość z nich to po prostu roślinny strażnicy i w prymitywny sposób posługują się mocą natury, ale niektórzy to prawdziwi uczniowie Dębu i to oni są najniebezpieczniejsi.

Ci którzy stali się częścią ekosystemu mórz są jedynymi których Wielki Dąb nie zezwierzęci jak tylko może, ale choć ich wysłucha to nie ma powodu utrzymać dobrych relacji i szybko ich odprawi o ile nie zechcą pójść za jego przykładem.