Cesarstwo Feniksa

400 lat temu Feniks objawił się podczas inwazji potworów z głębin morskich który spopielił najeźdźców i zniknął.

Wszyscy wojownicy ludzcy którzy przetrwali ostatnią bitwę zostali natchnięci jego ogniem i dość szybko stali się jedyną arystokracją (czasami pokojowo poprzez wżenienie się w stare rody, częściej brutalnie). Cesarz jest wybierany na podstawie turnieju organizowanego po śmierci ostatniego – ten kto dowiedzie, że jego ogień jest najczystszy wygra. Nie tylko sama siła spopielania jest oceniania, ale też piękno ognia i artyzm w kontroli nad nim.

Jakoś dogadują się z Belatariatem, bo obie nacje nie chcą aktualnie wojny oraz łączy ich mentalność silnej klasowości społecznej. Bardzo patriarchalni, bo ich ogień nigdy nie objawia się u kobiet. Po jego kolorze potrafią ocenić czyjąś linie krwi i to jest jedyny potrzebny dowód aby uzyskać najniższy tytuł szlachecki i jakieś ziemie od cesarza. Każdy jest od małego szkolony do walki rozgrzanym do czerwoności mieczem oraz uzdrawiającym ogniem i choć nie wolno im się nawzajem zabić (nie wolno przecież zmniejszyć ilości Ognia na świecie), to pojedynki pomiędzy nimi są bardzo częste.

Kościół Pelora jest obecny pod postacią Kultu Feniksa (twierdzącego że to Pelor się tak objawił), ale niezbyt silny, bo choć może uzupełniać magię inną niż zapewnianą przez szlachtę to niewiele rodów jest gotowych szerzyć kłamstwo, że ich moc jest z boskiego źródła.

Młodzi synowie szlacheccy sporo podróżują w poszukiwaniu żon i przygód, ponieważ inaczej nie zasłużą na godne ich ziemie. Co zabawne żaden z nich nie zostanie nigdy włączony do rodu spoza cesarstwa, a co najwyżej importują żony – cesarstwo dość jawnie uważa, że wszelkie ziemie pod władaniem kogoś z ich ogniem są ziemiami lennika cesarskiego – Belatariat początkowo stracił trochę ziem (i mieli wojnę zakończoną rozejmem) zanim ustalono zasady małżeństwie pomiędzy tymi nacjami.

Poza klasą Ognia powstała bardzo silna kultura szermiercza – niemal każde miasteczko posiada szampierza, który w imieniu miejscowości może rozsądzać za pomocą ostrza spory z przyjezdnymi lub reprezentantami innych miast. Powszechne są szkoły szermiercze uczące zarówno technik walki jak i wojowniczego honoru. Miasta wspierają te instytucje, ponieważ ułatwia to wypełnienie obowiązku dostarczenia wysokiej jakości wojowników na wezwanie do wojny lub podboju. Szermierze cesarscy cieszą się respektem i mogą liczyć na wsparcie państwa tak długo jak rzeczywiście poświęcą swoje życie doskonaleniu swojej sztuki.

Cesarstwo prowadzi dość prymitywną politykę gospodarczą – jest wypełnione polami i pastwiskami, ponieważ niezaprzeczalnym faktem jest to, że ziemie którymi włada Obdarzony Ogniem są bardzo płodne, więc potrzebują dużych ilości żywności. Rzemieślnictwo jest tak naprawdę na niskim poziomie, poza bronią, importują niemal wszystkie towary luksusowe z zewnątrz, najczęściej z Katalanu.

Co jakiś czas młodzi szlachcice bez odziedziczonej ziemi (a zatem tylko z przyzwoleniem cesarskim do zajęcia nowych terenów) z pomocą armii cesarskiej i dużej ilości najemników ruszają na Puszczę.

Nie mają silnej tradycji magii tajemnej – nie ma uznania ani wsparcia do tworzenia szkół lub akademii, co najwyżej trochę bardziej światły szlachcic gromadzi kilku magów i wspiera ich w rozwoju. Absolutnie zakazane jest używanie magii imitującej Ogień Feniksa (efektem lub wizualnie) pod karą śmierci.

Sektor usługowy jest lokalny, tak jak rzemieślnictwo na potrzeby chłopów funkcjonuje, poza tym powszechni są wędrowni handlarze którzy samotnie ub małymi karawanami podróżują po miasteczkach, wioskach i dworach sprzedając lepszej jakości produkty.

Choć nie ma prawnego przypisania chłopów do pól czy czegoś podobnego, to w praktyce tak to działa – tylko wędrowni kupcy, fechmistrzowie, część przyjezdnych oraz szlachta ma pełną swobodę w poruszaniu się po kraju.