Życie na tratwie

O poranku Pasterz odprawia modlitwę dziękując Pani za dar ryb jeżeli jakieś w ciągu nocy same wskoczyły na pokład, które są następnie zbierane i wykorzystane na śniadanie wraz z innymi zapasami. Jego modlitwa materializuje również święte owoce, warzywa i chleb które będą stanowiły połowę każdego posiłku w ciągu dnia (nigdy więcej, aby ludzie nie odzwyczaili się od pozyskiwania innych darów morza). Jego modlitwy, chyba że ma już starszego ucznia, sprawiają też, że możliwe jest gotowanie lub smażenie czegokolwiek.

W ciągu dnia Pasterz i jego uczniowie zarządzają pracą w zakresie naprawy tratwy i produkcji potrzebnych przedmiotów. Mężczyźni mogą z tym oczywiście pomagać, ale muszą wtedy uznać kierownictwo osoby która spośród trzódki uznana jest za najlepszą w danej kwestii (jak gotowanie, łowienie ryb na wędkę, obróbka skór czy skorup, tkanie z wodorostów). Dno tratwy porastają wodorosty i tylko modlitwy do Pani sprawiają, że jest ona nadal zdatna do użytku. Czasami udaje się pośród nich wyhodować rzadsze rodzaje roślin o przydatnych właściwościach, choć zwykle służy to kamuflażowi tratwy przed oczami istot głębi i ściąganiu ryb do wyłowienia. Rzemieślnictwo w pewnej mierze zależy od dostępnych materiałów (kości wielkich ryb, żółwie skorupy, wielkie muszle lub wystrzymałe rybie łuski, wodorosty itd.) oraz umiejętności spośród danej trzódki.

Jeżeli danego dnia tratwa nie porusza się zbyt prędko lub Pasterz uspokoi wiatry to łowcy nurkują (czasami przywiązani długimi linami) w poszukiwaniu większych ryb czy istot do upolowania, ponieważ bez tego źródła skór i mięsa tratwa nie byłaby w stanie funkcjonować. Dzięki niemu domena Pani nie będzie chciała ich utopić, choć nie będzie wcale bezpieczna. Jednym z zastosowań żółwich muszli jest wypolerowanie ich do znacznej przejrzystości aby chroniły twarz nurkujących łowców, choć nie są zbyt trwałe.

Wszelkie oznaki chorób czy złego samopoczucia muszą być meldowanie Pasterzowi ab mógł on im zaradzić i w ten sposób zadbać o dobrobyt całej trzódki. Jeżeli nie ma krytycznych powinności to w ciągu dnia poza dopilnowaniem aby wszystko toczyło się dobrze, zajmuje się on dzieleniem się swoją mądrością z młodzieżą i pilnowaniem jej aby nie przedobrzyła w swoich zabawach. Sam jednak nigdy nie opuszcza tratwy.

Wieczerza jest momentem kiedy poza wspólnym posiłkiem mają miejsce pieśni i tańce, aby podziękować Pani za wspólnie spędzony dzień. Jeżeli w ciągu dnia doszło do konfliktu pomiędzy ludźmi to wieczór jest momentem szczerych rozmów i innych sposobów rozwiązania problemów – „Nie śpij ze swoim problemem” jest dość powszechną tratwianą mądrością, ażeby nierozwiązany konflikt nie zepsuł ci snu i potem następnego dnia.

Zapasy na tratwie uwiązane i schowane są pod płótnami lub skórami, choć nie zawsze jest dostateczny dobrobyt na zapasy lub sposoby ich zachowania. Tratwy są dość duże, więc jeżeli zrobić to rozmyślnie starczy miejsca do rozstawienia rodzinnych namiotów z rekiniej skóry. Zwykle przygotowana jest jeszcze jedna, lub rzadko dwie, mała tratwa – najczęściej używana do łowienia ryb z pewnym oddaleniu od głównej tratwy po uwiązaniu liną, choć służy też w innych sytuacjach.

Każda tratwa musi mieć przynajmniej jeden maszt, dostatecznie duży aby rozwiesić żagiel aby wiatry Pani pokierowały tratwę oraz zakończony gniazdem – miejscem gdzie jej święte zwierzęta (albatrosy) mogą złożyć jaja i swoimi pozostawionymi piórami przyczynić się do pióropusza Pasterza. Niektóre tratwy mają więcej niż jeden, ale tylko najbardziej obdarzeni jej łaską na raz goszczą dwie pary albatrosów.

Życie na tratwie wydaje się niezmienne i wieczne, ale zarazem wszyscy są świadomi jak jest kruche – pomimo łaski Pani jeden potężny sztorm lub burza mogą skończyć się śmiercią wszystkich, a przynajmniej długim okresem trudności i wyrzeczeń. Dlatego trzeba żyć szczerze ze sobą i cieszyć się każdym dniem. Związki i małżeństwa wymagają obustronnej woli i błogosławieństwa Pasterza, ale też muszą być podejmowane w przemyślany sposób – „rozwód” nie istnieje jako taki, co najwyżej za zgodą obu Pasterzy można przenieść się na inną tratwę i tak rozpocząć nową rodzinę. To jeden z elementów dlaczego tak wielu zwykle cieszy rosnąca mądrość i moc uczniów Pasterza – kiedy Pasterz zaczyna przymierzać się do „uznania” ucznia za gotowego na samodzielność przyzwala na urodzenie się większej ilości dzieci, a kiedy uda się zbudować nową tratwę wiele przytłumionych problemów osobistych można rozwiązać poprzez podzielenie trzódki.

Każdy Pasterz trochę inaczej do tego podchodzi, zależnie od aspektu i misji jaką wybrał/otrzymał, ale jako, że nie wolno mu tratwy opuścić to nie on zwykle decyduje co zrobić z napotkanymi wyzwaniami/przeciwnościami/istotami. Tak długo jak nie wpływają one bezpośrednio na tratwę to może on jedynie oferować poradę i błogosławieństwa tym odważnym którzy chcą się z nimi zmierzyć – kiedy tratwa napotka jakąś istotę, to tak długo jak nie chce ona wejść na pokład, to rolą najczęściej Pierwszego Wojownika jest wybrać kurs w stosunku do niej i poprowadzić innych w tym kierunku. Jednak w sprawach dotyczących tratwy i jej mieszkańców słowo Pasterza jest jedyne i ostateczne w podejmowaniu decyzji.