Spaczenie

Spaczenie to zarazem wydarzenie które je rozpoczęło, jak i jego konsekwencje. Wszystko zaczęło się kiedy ludzkie królestwa pragnąc uzyskać nowe terytoria w wyrachowany sposób wybrały które tereny chcą wspólnie najechać, choć zwały to kolonizacją.

Choć elfie lasy były bliżej, to z racji obawy przed ich tajemnicami postawili zamaist tego na dżungle na południowym wschodzie, gdzie mieszkali ludzie, choć niezwykle prymitywni. Ci tubylcy nie znali sekretów metalu, nie pojmowali rolnictwa, bali się ognia i żyli w nomadycznych grupach, w wiecznym ruchu w poszukiwaniu pożywienia oraz unikania drapieżników. Dotychczasowy kontakt z nimi był sporadyczny, ponieważ niezwykle obawiali się wszystkiego co pochodziło spoza dżungli jako bezdusznego zła.

Początkowo, świetnie zaaprowidowane siły przygotowane przez koalicję królów radziły sobie bardzo dobrze. Duże oddziały zapuszczały się w głąb dżungli, karczowały ją w celu budowy posterunków i fortów, a następnie tępiły wszystkie większe zwierzęta. Kiedy tubylcy zaczęli stawiać opór, to łapano ich i niewolono lub po prostu zabijano. Od krawędzi zaś tabuny robotników ścinały i wypalały dżunglę pod nowe tereny uprawne, budowały wioski i drogi.

Jednak po pewnym czasie utracono zupełnie kontakt z tubylcami, wydawało się że uciekli wgłąb dżungli. Wszystkich który jednak zapuścili się w te strony zaczęły nękać koszmary i zwidy, najczęściej związane z odległą w puszczy górą. Pewnego dnia każdy w promieniu wielu kilometrów poczuł takie obrzydzenie, że zaczął wymiotować tak jakby nagle wszystko co go otacza stało się plugawe i spaczone. To był właśnie moment kiedy szamani z dżungli w akcie desperacji wezwali wszelkie mroczne siły do obrony swojego domu.

Wypuścili w ten sposób na świat niezliczoną hordę wynaturzeń, aberracji i monstrów które wiedzione złożoną szamanom obietnicy pognały w kierunku osadników aby ich pożreć lub zmutować samym dotykiem jak to robiły z roślinnością i zwierzętami które napotkały.

Nie wiadomo co się stało z szamanami czy ich plemionami – nikt ich nie widział od kiedy dżungla zaczęła wypluwać potwory których zwykła stal nie raniła, które skupione były tylko na zabijaniu i zjadaniu inteligentnych ras. Ziemia zaś która dotknęły lub zrosiły jucha stawała się plugawa i zepsuta, nic co na niej wyrosło nie było naturalne lub niegroźne dla człowieka.

Gdyby nie pojawienie się Smoczego Protektora ludzkość padłaby szybko. Jego własna siła, inteligencja i wiedza pozwoliły nie tylko zatrzymać potwory, ale też niezwykle powoli odegnać je z zajętych ziem. To on zdradził, że istnieje rytuał, podczas którego dobrowolnie przelana jest smocza krew, który potrafi naprawić spaczone ziemie. Gdyby nie zdradziecki atak magiczny i fizyczny elfów oraz ich popleczników już dawno mielibyśmy dość sił, aby zająć górę-źródło Spaczenia i może zatrzymać falę potworów które się z niej ciągle wylewają.