Król Budai i jego korona
Król Budai był uważany za wspaniałego władcę – nie tylko godnie bronił granic swojego państwa, ale też zapewnił dobrobyt mieszkańcom dzięki sprawiedliwym prawom oraz litościwemu panowaniu. Zawiódł jedynie w wychowaniu własnych dzieci – narzucił im tak wysokie standardy, że rozbudziło w nich to jedynie frustrację i złość.
Zmarł ze starości, ale wciąż przekonany o tym, że jego dzieci nie są gotowe na sprawowanie władzy i dlatego jako „stosunkowo” dobrotliwy duch nawiedził swoją koronę. Tylko jego zaskoczył fakt, że korona została szybko ukryta, aby uniemożliwić mu wpływ na życie potomków.
Teraz kiedy wreszcie została ona odnaleziona, a on sam uwolniony, strasznym dla niego ciosem jest fakt, że jego dynastia nie przetrwała zbyt długo, a następcy są jeszcze okrutniejsi niż jego potomkowie (choć lepiej trzymają się władzy). Jego celem jest odnalezienie godnego potomka swojej krwi, którego przygotuje, a następnie zaprowadzi na prawowity tron.
Pomocny duch wzmacniający posiadacza korony
Król przywołujący widmowe sługi oraz wojowników jako manifestacje telekinezy
