Parrealme

Państwo które w pewien sposób się poddało, a zarazem jest pełne nadziei. Formalnie władzę nadal sprawuje tu królewski ród Domonkos, ale to niewdzięczna robota – muszą dochować wszelkich sił aby państwo funkcjonowało i obronić je od plagi goblinoidów z zachodu.

Może to panujący tutaj chłodny, wietrzny klimat wpływa tak, ale o paralmeńczykach zawsze się mówiło, że umieją narzekać jak mało kto – zapytanie takiego jak mija mu dzień to proszenie się o długą litanię wszystkich pechowych zdarzeń, życiowych nieprzyjemności i niepowodzeń jakie go spotkały.

Pomimo tego wszystkiego, to jedno z najbardziej zaludnionych regionów świata – trudno stwierdzić czy to dlatego, że pragną sobie życie utrudnić czy aby mieć więcej słuchaczy swoich bolączek, ale bardzo duże rodziny są tutaj powszechne. Nie ma tutaj zbyt dużo obcokrajowców nie dlatego, że nie byliby przyjęci (wręcz przeciwnie, to świetny powód do narzekania), a raczej dlatego że mało kto chciał żyć w tak depresyjnej atmosferze.

Kiedy doszło do Spaczenia, król Sandor zadecydował o przeprowadzeniu werbunku pośród bezrobotnej młodzieży i taki kiepsko wyposażony, a jeszcze gorzej wyszkolony motłoch przekazał pod dowództwo Smoczego Stratega, który ze sporą trudnością coś z nimi zrobił – musiał rozbić i ulokować w innych oddziałach aby był to jakikolwiek pożytek.

Co zaskakujące, w tej czarnej dla narodu godzinie powstało coś wyjątkowego – kult Anielskiego Chóru. Początkowo niezbyt sobie radził, ale oferowana darmowo magia lecząca i wysłuchanie wszelkich problemów przez kapłanów ujęło serca paralmeńczyków. Do tego stopnia, że kiedy Chórzyści zaczęli wędrować poza granice kraju w celu szerzenia swojej wiary i to nawet na linie frontu, to wielu poszło za nimi (z czasem rodzina królewska zaczęła dawać chętnym Chórzystom stopnie podoficerskie i sakiewki, a te grupy traktowała jako kolejne „posiłki” wysyłane na front).

Życie w królestwie dostosowało się do nowych zwyczajów – mieszkańcy ciągle narzekali niemal cały czas, ale coraz częściej robili to w formie modlitw i prósb o zbawienie z tego padołu łez.

Jednak Zielona Inwazja, a raczej Goblinia Plaga które z niej wynikła, zniszczyła ten „ład” społeczny. Nagłe pojawienie się ogromnego zagrożenia na zachodzie, wzmożone prośby o wsparcie z południa i świadomość, że jeszcze większa część świata pragnie ich śmierci załamała paralmeńczyków. Wielu z nich straciło zupełnie motywację do czegokolwiek, skoro ich los jest przesądzony, co groziło załamaniem się całej ich gospodarki i infrastruktury.

To Chórzyści uratowali wtedy królestwo – poprowadzili rzesze ludzi na zachód, gdzie wsparci śpiewem tysięcy błagających o litość przywołali zastępy niebiańskie do odparcia goblinoidów, ponieważ siły zbrojne same nie były w stanie tego zrobić. Od tego czasu Król płaci dobrą monetę każdemu który groźba lub prośba jest w stanie zmotywować ludzi do pracy, anie aby tylko cały dniami modlili się o zbawienie. Większość Chórzystów znajduje się na zachodzie kraju, gdzie zarządza wielkimi obozami modlących się cały dniami i nocami desperatów. Kiedy dochodzi do walki robią z siebie żywe mury i wzmocnieni modlitwą nie przepuszczają najeźdźców, co daje Chórzystom i zbrojnym czas na ich pokonanie.