Góra Migorin

Kiedyś najwspanialsza z krasnoludzkich siedzib, jedyna w swoim rodzaju góra przekopana w siedzibę rasy i nacji zarazem.

Bogactwa krasnoludów były słynne, aż ktoś kiedyś zaczął analizować jak to możliwe, że bez końca eksportują drogocenne klejnoty, kiedy metale od dłuższego czasu muszą pozyskiwać z innych miejsc. Ten niezwykle inteligentny osobnik wyliczył, że zgodnie ze wszelką wiedzą geologiczną taka sytuacja jest niemożliwa i odkrył sekret Góry – znajdują się w niej miejsca mocy żywiołu ziemi w których „skraplają” się drogocenne kamienie i kruszce.

Tym odkrywcą, szpiegiem i wizjonerem był Exar, założyciel sekty Awatarów Magii – jego wizją było doprowadzić do narodzin mesjasza który zjednoczy świat i poprowadzi do Oświecenia. Exar zgromadził obietnicami mocy, bogactwa, ale też zarażonych jego wizją, magów, kapłanów wiedzy, mędrców i filozofów, jak i liczne zastępy najemnicze. Poprowadził te siły w ataku na Górę i po wielu latach podbił ją, co zmieniło dumne krasnoludy w rasę wiecznych wygnańców.

Zdobycie Góry dało sekcie niesamowicie ufortyfikowaną siedzibę oraz stabilne źródło klejnotów jako komponentów magicznych.  Uczciwie nagrodzili najemników, ale z czasem z nich zrezygnowali – jako, że nie są zainteresowani podbijaniem nowych ziem, to wystarczyło im magazynować różne zmutowane rezultaty eksperymentów.

Głównym przesłaniem tej religii jest przeświadczenie, że kiedyś urodzi się mistrz wszelkiej magii – osobnik zdolny do rzucenia każdego zaklęcia, opanowania magii poza zasięgiem śmiertelników oraz rozpoczęcia nowej, złotej ery dla świata. Przekonani, że tak kluczowa osoba nie może narodzić się w przypadkowych okolicznościach poświęcili się badaniom linii krwi i eksperymentowaniu z eugeniką – każdy kto chce być obywatelem musi świadomie się zgodzić na uczestnictwo w tym eksperymencie, gdzie wszystkie dzieci są wychowywane komunalnie: nie znają swoich rodziców, a sekrety ich pochodzenia ukrywane są w archiwach kultu, a wytypowani przez sektę dorośli płodzą je w określonych okolicznościach. Efektem tych intensywnych działań było stworzenie jak na razie mało efektywnej, ale dość spójnej metody używania dowolnej magii.

Obywatelem może zostać każdy kto posiada talent magiczny o ile zgodzi się na podporządkowanie sekcie i nie próbuje zabrać ze sobą osoby nie władającej magią powyżej 15 roku życia (młodszym daje się szansę na opanowanie mocy). Status obywatela traci się jeżeli na piętnaste urodziny nie uda się rzucić prawdziwego zaklęcia, a nie jakiejś prostej sztuczki, bez pomocy magicznych przedmiotów.

Nie jest to wymagane, ale w miarę powszechne jest ukrywanie swojego wizerunku w myśl, że to magia jedynie się liczy – objawia się to noszeniem masek i szat ozdobionych jedynie osobistym sigilem magicznym.

Choć sztuka medyczna jest tutaj na niezwykle wysokim poziomie, to eksperymenty przeprowadzane na płodach (często przez samych rodziców) lub dzieciach sprawia, że panuje tu dość duża śmiertelność lub ryzyko mutacji. Konsekwencją mutacji jest zaklasyfikowanie jako materiał badawczy i marny los…

Zaletą dla potencjalnych imigrantów jest dostęp do ogromnych zbiorów wiedzy i badań innych magów, w praktyce nieograniczone zasoby i zupełny brak dyskryminacji z racji tematyki planowanych badań, byle były magiczne i innowacyjne.

Góra jest samowystarczalna, ale zawsze chętna pozyskać więcej komponentów magicznych lub zapisków które poszerzą ich zakres wiedzy – z tego powodu organizują liczne ekspedycje, czasami kilkuosobowe, kiedy indziej jak małe armie. Wynika to z prostego faktu – krasnoludy skorzystają z każdej okazji aby przelać krew tych którzy pozbawili ich domu, zaś ich odporność magiczna jest czymś czego w Oświeconym Magią Świecie być nie powinno, więc na miarę możliwości sami magowie też ich tępią.

Góra kontroluje kluczowy szlak co było szczególnie ważne w czasie Zielonej Inwazji, kiedy aroganckie elfy i druidzi zostali odparci burzą magicznych pocisków, klątw, alchemicznych pestycydów i chmarą mutantów. Od tamtego czasu wielokrotnie próbowali się przebić, ale bezskutecznie. Można powiedzieć, że magowie zyskali na prestiżu tą efektywnością, choć sami są tak zadufani, że nie posiadają solidnych sprzymierzeńców ani ich nie pragną.

Elfy nigdy nie były zainteresowane współpracą z Awatarami – żaden z nich nie był w stanie uwierzyć, że to człowiek ma magią zbawić świat, zawsze bliżej im było do magii druidycznej niż tajemnej, a o uczestnictwie w wyrachowanym eksperymencie hodowlanym z innymi rasami nie wspominając. Sama sekta postrzegała długowieczność elfów jedynie jako przeszkodę w tempie badań, a ich umiejętności magiczne jako nic nadzwyczajnego. Stąd właśnie wynikał krytyczny błąd elfów niedocenienia tego miejsca kiedy chciały pozbyć się tej przeszkody.