Morskie elfy

Dawne elfie cywilizacje chyliły się ku upadkowi nawet przed przemysłowa rewolucja ludzi – nigdy nie zaleczone rany, arogancja i mała płodność zrobiły swoje.

Kiedy ludzie zaczęli masowo wydobywać magiczne rudy z głębi ziemi i na ich podstawie błyskawicznie rozwijać przemysł magiczny, elfi próbowały to zatrzymać co skończyło się ich niemal całkowitą eksterminacją wraz z większością druidów. Przeżyły nieliczne i to tylko dzięki schronieniu się na dnie oceanów i magicznemu przystosowaniu się do życia tam dzięki dawnym paktom z trytonami.

Ludzkość w najlepsze się rozwijała i przez wiele lat pokazywała że najchętniej walczy między sobą, ale elfów to nie obchodziło. Wreszcie mieli czas odbudować siły i rozwinąć się w stosunkiem spokoju – dzięki pomocy trytonów zdołały przegnać sahuaginow i inne istoty zajmując potrzebne im obszary.

To właśnie relatywny spokój i ich nowy ustrój polityczny po wygnaniu pod fale doprowadziły do Potopu. Elfy bowiem po błędach królów którzy doprowadzili do rzezi postanowili że niewłaściwe jest podejmować za kogoś tak długowiecznego jakichkolwiek decyzji – pod falami ich cywilizacja stała się w pełni demokratyczna.

Stulecia po wygnaniu z lądów, wśród elfiej młodzieży zakorzenił się kult Słusznego Utopienia – zbudowany na zatargu z ludzkością i dawnej przelanej elfiej krwi. Jego członkowie z czasem pozwalali sobie na coraz śmielsze ataki na ludzkie statki handlowe, rytualnie topiąc wszelkich jeńców. O ile inne elfi niezbyt pochwalały takie zachowania to nie oponowały zbyt mocno – łupy z rajdów były przydatne w elfich społecznościach, zaginionych statków nikt by nie odszukał ani się nie zemścił, a wojownicy i z czasem mistycy kultu były coraz przydatniejsi w obronie granic przed potworami z głębin.

Po latach takich praktyk kiedy kult rósł tylko w siłę, czego jedyną negatywną konsekwencją było ochłodzenie relacji z trytonami, został powołany na Najwyższego Mędrca kultu wieszcz o niezwykłej mocy. Przepowiedział on, że zbliża się zagłada elfiej rasy z rąk ludzkich i jedynym na to ratunkiem jest utopienie ich wszystkich zanim ich wojska zapuszcza się pod fale. Mędrzec był tak przekonujący, a kult tak silnie zakorzeniony, że po długich rozmowach i latach starań zdecydowana większość elfów zagłosowała za przeprowadzeniem Wielkiego Rytuału.

Historia z tamtych dni jest mętna, ale wiadomo że rytuał nigdy nie został dokończony. Choć udało się otworzyć wiele portali do wiecznego oceanu to dzięki interwencji smoków oraz największych herosów i złoczyńców ziemi zdołano zgładzić Deamona Roqorolos’a Plugawej Wody i Topienia, księcia demonów i prawdziwego patrona kultu.

Nie objawił się on w pełni na tym planie, a wręcz został zabity w swojej własnej domenie. Koszt tego był jednak ogromny – nie wrócił nikt kto udał się za nim przez wielki portal.

Pozostałe przy życiu elfy, wybite zarówno przez atakujących jak i przez sługi daemona lub w bratobójczej walce, zamknęły wszystkie portale jakie mogły znaleźć.

Przeżyło ich niewielu i przez te wszystkie stulecia ledwo co zaczęli się odbudowywać, tym razem nie mając przyjaciół – nikt nie wybaczy im zniszczenia świata, a już szczególnie nie nowa patronka ludzkości.

Dziś morskie elfy można podzielić na trzy odłamy:

• Żałujący – ci co odwrócili się od pychy i nienawiści które wykorzystał kult. Starają się zachować to co najlepsze w ich kulturze i odbudować dobre imię ich rasy. Mieszkają w stałych osadach, których zażarcie bronią od potworów, a każdej dobrej duszy ich chęć odpokutowania nakazuje udzielić sanktuarium.
• Utopce – nieliczni szaleńcy i nihiliści, samotnicy lub niewielkie grupy. Wierzą, że nie da się już odwrócić losu i pozostało jedynie dokończyć dzieła jakie rozpoczął kult. Z racji śmierci dawnego patrona, nauczyli się czerpać moc z otaczającego ich życia.
• Bestie – ci co z różnych przyczyn porzucili nadzieję na odbudowę cywilizacji i poświęcili się najprymitywniejszym sposobom życia, nomadyczni łowcy, często zmiennokształtni aby tym lepiej wpasować się w towarzystwo ławic lub drapieżników których styl życia zaadaptowali. Samotnicy lub niewielkie rodziny żyjące z dnia na dzień, świadomie nie wybiegające myślami dalej.